DSCN4256Ik ga een gewaagd blog schrijven. Een blog waarbij de meerderheid van mijn doelgroep waarschijnlijk af zal haken. Een blog over een onderwerp waar mijn doelgroep niets van wil weten… Een blog over accepteren.

Mijn fysieke problemen begonnen op mijn 15e. Ik zat midden in mijn jeugd en ik was heel sportief. Dat was pats-boem allemaal weg. Ik kon niet meer sporten, ik kon niet meer het plezier hebben wat ik had. Ik was continu bezig met pijn. Vanaf dat moment is er nog maar één oplossing… De pijn moet weg! Dus ik liep van arts naar arts, van ziekenhuis naar ziekenhuis en van behandeling naar behandeling… Soms kreeg ik hoop, maar vaker werd al mijn hoop de grond in getrapt door het zinnetje: “leer er maar mee leven”.

Ik heb nu nog een soort van angst voor artsen… ik dek me altijd helemaal in, en ga ervan uit dat ze geen oplossing zullen hebben.

Leer er maar mee leven. Dat was heel makkelijk gezegd, en totaal niet wat ik wilde horen. Want ermee leren leven houdt in dat ik me neerleg bij deze pijn. Dat ik er misschien nooit vanaf zal komen! Het houdt in dat ik me erbij neerleg dat ik beperkt ben, dat ik nooit meer zal zijn als vroeger. Me erbij neerleggen betekent dat ik mezelf niet meer ben… want wie ben ik nog zonder alles wat ik vroeger deed en kon?

Herkenbaar? Ben jij nog keihard aan het vechten om van je beperking af te komen? Loop jij van arts naar arts om een oplossing te vinden? Er zal altijd een stukje in mijzelf zijn die hoopt op de oplossing. Een stukje in mij hoopt dat ik ooit weer de oude word. Een gezonde hoop lijkt mij! Ik ben alleen gestopt met vechten…

Ik heb ermee leren leven, precies zoals de artsen mij vertelden. Ik heb mijn lichaam en mijn nieuwe leven compleet geaccepteerd. Inclusief de slechte dagen waarop ik niets anders wil dan even flink huilen en zielig op de bank zitten. Ik weet weer wie ik ben, inclusief beperking, inclusief de manier waarop mijn nieuwe leven eruitziet. En ik ben trots! Trots op mezelf, mijn weg hiernaartoe en mijn toekomst.

Ik gun iedereen dit vechten te stoppen, met natuurlijk een greintje hoop op volledig herstel. Als je nu nog leest, dan ben je dus niet afgehaakt. Stiekem wil jij misschien ook stoppen met vechten en starten met verder gaan met leven.

Ik help je hier graag bij. Ik zal er voor je zijn,  je alles leren wat ik hierover weet. Je laten ervaren wie jij kunt zijn zonder het vechten. Zodat jij stopt met jezelf te beperken, en je uitzicht hebt op jouw eindeloze mogelijkheden <3.

Liefs,

Debby

p.s. wil je meer informatie over wat ik voor jou kan betekenen? Kijk dan eens naar mijn trainingspagina!